waterpracht in blauwe poncho's

16 juli 2008, Niagara watervallen

' Hi guys, my name is Mark, I work for Moose Tours. You can call me Mark, moose, or just poke me, unless I'm driving.' Onze chauffeur en gids, een rasechte Torontenaar (Torontees, Torontaan, Torontier?) zal ons vandaag begeleiden naar een van de meest populaire natuurattracties ter wereld: de Niagara watervallen. Na een warme busrit belanden we in de Canadese wijngaarden. Mark meldt ons dat we de Niagara watervallen niet nuchter zullen bereiken: we gaan wijn proeven bij een van de grootste wijnproducenten van de streek. Het is half elf 's ochtends, en met de melding 'Let's get drunk' worden we met angstige magen uit de bus gelaten. We krijgen drie wijnen te proeven: witte, rode en ijswijn (ijswijn is een soort dessertwijn, een Canadese specialiteit). Bij de rode wijn aangekomen zijn we, zelfs als absolute wijnbeginners, helaas nog nuchter genoeg om te begrijpen waarom de meeste wijnrekken van wijnliefhebbers niet bezwijken onder het gewicht van sublieme canadese wijnen. Een verdere toelichting is hierbij denk ik niet nodig. Gelukkig worden onze verfijnde wijnproeverszintuigen getroost door onze volgende stop: de watervallen. We zijn allemaal erg onder de indruk Wat een watergeweld! Om onze monden nog verder open te laten vallen besluiten we om met de hele groep met een boot het Niagara- meer op te varen, met de zogenaamde 'Maid of the Mist'-boot. Deze boot vaart langs de onderkant van de twee watervallen, en vaart daarbij door de enorme waterdampwolken die daar hangen. We krijgen allemaal een zeer charmante blauwe poncho aangereikt, die zijn functie goed blijkt te vervullen: de 'mist' is niet bepaald ochtendnevel, meer een tropische stortbui. De waarschuwing dat we onze camera-drang even moesten onderdrukken was beslist niet onterecht.

Op de terugweg naar het hostel in Toronto vertelt Mark ons dat sommige mensen in het verleden zodanig onder de indruk zijn geraakt van de Niagara watervallen, dat ze besloten hun leven af te laten hangen van een ton of koker, waarin ze zich opsloten om samen met de watermassa naar beneden te storten. Sommigen van hen vergaten blijkbaar in hun enthousiasme na te danken over de landing bij het ontwerpen van het omhulsel. Zij ontdekten dat de wet van de zwaartekracht zelfs aan de voet van een waterval nog geldt. Bijzonder nuttige kennis natuurlijk, al zat een carriere als natuurkundige er voor hen niet meer in.

In Toronto besloten we de treintickets voor de volgende etappe van onze reis naar Vancouver te regelen. In Nederland was ons gezworen dat we deze tickets het beste konden kopen wanneer we ter plaatse in Toronto waren. Les 1: Wantrouw zwerende Nederlandse spoorwegmedewerkers.

De trein richting Vancouver bleek voor de komende zeven weken volledig volgeboekt te zijn. Verbijstering kon nog net onze wanhoopskreten onderdrukken. De rampscenario's kregen vrij spel: daar zaten we dan, duizenden kilometers van huis, vol dromen over een schitterende trektocht door het woeste Canada, in een saaie stad als alle andere wereldsteden. Les 2: Cherio en cheer up, wanneer de wanhoop nabij is, vertrouw onvoorwaardelijk op de behulpzaamheid van een Canadees. Fred, de man achter het loket, maakte er direct een persoonlijke missie van om ons probleem op te lossen en ook meteen maar de rest van onze tocht te regelen, zodat we de mooiste plekken van Canada te zien zouden krijgen. Via verschillende geheime achterdeuren en omwegen in het reserveringssysteem van ViaRail wist hij uiteinelijk toch nog twee plaatsen te bemachtigen die ons de volgende ochtend al Toronto uit zou smokkelen.Met veel digitaal geweld regelde lukte het hem ook nog om ons alvast van zitplaatsen te voorzien op de rest van onze reis, tot aan Vancouver. Opgelucht konden we overgaan op de betaling. Nadat Kirsten in feestelijke stemming haar creditcard in het apparaat stak, volgde echter de volgende domper: foutmelding. Door daglimiten en andere handige veiligheidsmaatregelen konden we met geen mogelijkheid afrekenen. Nog nooit heb ik zo graag geld uit willen geven terwijl een bank hierbij de dwarsligger was. We berekenden dat we , met meerdere keren geld opnemen, de volgende ochtend net genoeg geld op zouden kunnen nemen om de tickets te betalen. Fred werkte de volgende ochtend eigenlijk niet, maar zou toch nog even komen, om zeker te weten dat het goed kwam.

Met een lange rij achter ons, bijna een uur later, kwamen we tot de conclusie dat de NS een lange, lange en grondige bijscholing in Canada nodig heeft.

17 juli 2008, Toronto- Winnipeg

De volgende ochtend gingen we bepakt en bezakt, met kloppend hart en een volle portemonee terug naar het loket. We hadden de cash, nu de stuff nog, in de vorm van een treintickets. Fred kwam ons zoals beloofd tegemoet en hield zijn collega, die onze tickets uitprintte, scherp in de gaten. 'You are his kids now, he will look after you', grapte ze. Nadat we eindelijk van onze dollars af waren en afscheid hadden genomen van Fred, stapten we dan eindelijk in de enorme blikken stoomtrein die ons het eerste stuk van 2000 kilometer naar het westen zoui vervoeren. Up to Winnipeg!

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer