Van eerste klas naar Lozercruiser

30/07/2008 Prince Rupert-Prince George

We werden op de terugweg verwelkomd door de zelfde treincrew als op de reis naar Prince Rupert: Gilbert, Gina en Myriam. We hadden een erg goede band met ze opgebouwd, Gilbert had ons uitgenodigd om met hen te zee-kajakken in Prince Rupert, een plan dat door het slechte weer helaas in het water viel. Bij het binnenstappen wenkt hij ons: "venez avec moi" zegt hij, terwijl we naar de eerste klas coupe lopen. We mogen plaatsnemen in de panoramawagon, die overdekt is met een doorzichtige koepel. We reizen eersteklas, inclusief muffins, ontbijt en lunch. De bijzondere hartelijkheid en behulpzaamheid van het boordpersoneel van de trein viel ons iedere reis weer op, maar dit is toch wel erg bijzonder. Ook de volgende dag mogen we doen alsof we bijzonder welgestelde backpackers zijn. Gina zegt bij het instappen met een samenzweerderige blik " Tout comme hier" (alles net als gisteren). Daar zitten we dan: achterovergeleund in zachte stoelen, omhoogkijkend naar een blauwe hemel en besneeuwde bergtoppen, met daaronder de oneindige bossen. Een panorama uitzicht op een van de mooiste treintrajecten ter wereld: we voelen ons bevoorrecht. 

We rijden door honderden kilometers vrijwel onbewoonde gebieden. Gilbert weet veel mooie verhalen te vertellen over de mensen die toch in deze gebieden weten te overleven. Zo vertelt hij over een man die alleen gedurende de maand januari van de berg afkomt en een 87 jarige vrouw die alleen leeft en slechts af en toe naar de bewoonde wereld terugkeert: Ze zet dan een rood vlaggetje langs het treinspoor, zodat de treinconducteur weet dat ze op wilt stappen.

Nadat we om 4 uur 's middags zijn aangekomen in Jasper, bedanken we Gilbert, Gina en Myriam uit alle macht en uit de grond van ons hart. Vervolgens wachten we op de beruchte Greyhound bus die om 7 uur zou moeten vertrekken. De reis begint goed: Door anderhalf uur vertraging missen we waarschijnlijk onze aansluiten op de volgende bus, in Edmonton. Aangezien we daar om half twee 's nachts aan zullen komen bereiden we ons geestelijk voor op een nachtje busstation. Het voordeel van op het ergste voorbereid zijn in het hoge meeval-gehalte. De busreis viel ons mee: geen dronken mensen, drugsverslaafden en zieke bedelaars, de wc liep niet over en de chauffeur bleef gelukkig wakker. Aangekomen in Edmonton volgde de volgende nog grotere meevaller: de bus naar Calgary had op ons gewacht! Juichend van blijdschap stuiterden we de bus in. Onze vrolijke stemming werd niet  gewaardeerd: ik werd door de vrouw naast me verwelkomd met de hartelijke woorden: " Sit down, don't move and don't make any noise". Gelukkig kon ik nog net wegsluipen...

Na zelfs onze tweede overstap in Calgary gehaald te hebben kon ons geluk niet meer op. De laaste slapeloze nachturen waren in zicht. Om half negen hadden we het gehaald: We stonden in de warme ochtendzon van Canmore, en we hadden beiden meteen een goed gevoel bij Canmore. Dit gevoel werd meteen bevestigd door een vrouw die bij het zien van onze backpacks ons een lift aanbood naar het hostel: The Hostel Bear. We kunnen pas 's middags inchekken dus tot die tijd vermaken we ons in Canmore, een klein, levend, niet al te toeristisch en schitterend gelegen stadje. Ook maken we kennis met Ed, een van de andere gasten in het hostel. Hij verblijft in Canmore voor medische redenen en is een echte workaholic. Om toch bezig te zijn rijdt hij mensen overal naartoe, tegen vergoeding van de benzine. Hij bied aan om ons voor zo'n 60 dollar naar Jasper te brengen, zodat we bijna 200 dollar, tien reisuren en een hoog lozercruiser gehalte besparen. Dat laten we ons geen twee keer zeggen, onze meereizende engel heeft weer fantastisch werk verricht!!!

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer