Trein, trein en nog steeds in de trein

30 uur! Dat is zeker niet niks, maar vol goede moed beginnen we deze trip. Nog snel even koffie halen en de trein in. Wow! wat een boel beenruimte! We zijn meteen opgelucht dat we in de trein zitten en niet in de bus. Klokslag negen uur begint de trein te rijden. Snel is anders maargoed we zijn onderweg. . . nog geen tien nimuten later staat de trein stil en begint zelfs achteruit te rijden. "They've forgotten someone" grapte iemand.

De trein rijd verder ( met de gemiddelde snelheid van een fietser) en langzaam leren we een paar van onze buren kennen. Naast ons aan de andere kant van het gangpad zaten een moeder en dochter die gingen kamperen en na vier uur al de trein mochten verlaten.  Voor ons zat een lief klein meisje dat zowaar dezelfe bestemming had. Deze blonde Winnipidgeon, zoals we haar noemde, was gezellig en goed in het valsspelen met kaarten.

Snachts, nadat we allemaal een kussen, deken, oogmasker en oordopjes hadden gehad probeerden we te slapen. Dat was beslist niet makkelijk want hoewel je de stoel kon uitklappen was er niet genoeg ruimte op op je zij te liggen. Enigsinds gebroken maar toch verfrist werden we sochtends al vroeg waker en zagen we na een tijdje sneeuw. Verse sneeuw in juli tussen de heuvels. Hoe mooi dat ook was het zorgde wel voor een flinke vertraging. de seinen werkten niet goed zodat we steeds moesten wachten en tot overmaat van ramp zat de dienst van de machinisten erop en moesten we wachten totdat ze nieuwe ingevlogen hadden.

Intussen was het heel gezellig in de trein en hadden we Lian ontmoet, deze excentrieke dame op leeftijd liep rond in een oranje galajurk en hoge hakken. Want zoals ze zij: het leven is te kort om te wachten op een gelegenheid om galakleding te dragen dus ik draag het gewoon altijd. Ze bleek dit ook nog allemaal zelf te maken en als hobby haarvlechten te hebben ( je moet toch wat als je in een dorp met 8 huizen woont) Dientengevolge hadden we allemaal vlechten in ons haar. Ayla een hele mooie middeleeuwse vlecht en ik een paar kleine vlechtjes met kraaltjes aan de voorkant.

Met al deze vertraging werden we in leven gehouden door onze comfy coffeecard waar we niet alleen coffee maar ook warme choco en thee mee konden halen.

Maar na 37 uur en bijna al ons eten later arriveerden we in Winnipeg( spreek uit WinnEpeg) en waren de ouders van Taylor ( onze kleine blonde Winnipidgeon) zo vriendelijk om ons naar het hostel te brengen wat ons een dikke 20 minuten lopen met de backpacks scheelde. Aangekomen in het hostel bleek het niet zozeer een hostel maar een guesthouse te zijn. Een groot oud huis met allemaal oude krakende stoelen en bedden en een vriendelijke eigenaar. Pluspunten: het internet en de douche en minpuntje: het bed kraakte zo erg dat je er oordopjes bij nodig had.

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer