In the jungle, the migthy jungle...

26/07/2008 prince rupert

Vandaag laat de alwetende weeeman ons weten dat de weergoden een droge dag hebben beloofd voor prince rupert, bij wijze van grote gunst. Nadat we met Patrick en Manu een gat in de zonnige lucht hebben gesprongen, besluiten we actie te ondernemen, voordat het te laat is: we gaan hiken in het 'regenwoud' van prince rupert, 5 kilometer verderop. Aangezien de vrolijke brochure van het hostel ons in grote letters toejuicht dat er zelfs fietsen gehuurd kunnen worden, bedenken we dat we er heen kunnen fietsen om te gaan hiken. Hoopvol vraag ik aan de beheerdster van het hostel of ze denkt dat er twee mensen op 1 fiets passen.'Tja, als je het echt heel graag wilt moet het lukken'. De 'bike rental afdeling' blijkt echter te bestaan uit twee mountainbikes die duidelijk veel hadden gezien en meegemaakt in hun leven. Het droge weer heeft ons hoop en goede moed bezorgd: we laten ons niet uit het veld slaan en gaan het proberen. Kirsten en ik nemen allebei plaats op een zadel, terwijl Manu en Patrick staand plaatsnemen op de pedalen. We komen, na wat zigaggend gestuntel, waarempel vooruit, een nieuwe manier van fietsenmishandeling is hierbij geboren, al valt over de praktische kant van deze nieuwe manier van voortbewegen te twisten. Maar de lol die we ervan hebben heft de ongemakken gelukkig op! We raken lichtelijk verdwaald in de schimmige industriele zone van prince rupert. De engels die gedurende onze hele reis op onze schouders zijn meegereisd zenden ons gellukig een Canadees echtpaar met een pickup dat toevallig langskwam en ons aanbiedt om ons met de fietsen naar het wandelpad te brengen.

Door de waarschuwing voor wolven zien we de eerste honden die we tegenkomen aan voor wolven: helaas, ook in dit bos geen bloedstollende wilde beesten, op een albino naaktslak na. Het regenwoud is betoverend: lange harige korstmossen hangen als groene gordijnen over de takken, planten met enorme bladeren en felgekleurde bloemen omringen bomen met een diameter van soms enkele meters. Kleine heldere watervallen en slingerpaadjes met houten bruggetjes maken het plaatje compleet. Het lijkt misschien vreemd, maar ik vind dit bos bij het saaie, verloren Prince Rupert mooier dan het bos rondom Jasper, waar mensen vanuit de hele wereld heenstromen om te genieten van het natuurschoon.

Aangezien we vermoeden dat onze fietsmethode op de steile terugweg naar het hostel misschien niet heel grappig meer is, besluiten we ons op te splitsen: Kirsten en ik fietsen terug, Patrick en Manu proberen ons sneller af te zijn door terug te liften. Enkele uren, veel getoeter en enkele middelvingers later bereiken ook zij het hostel. We komen tot de conclusie dat regen zelfs de vriendelijkheid van een Canadees kan vernietigen.

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer