High in the sky

05/08/2008 Canmore

Na de waanzinnige en spannende rafttocht van gisteren is het tijd voor een nieuwe portie adrenaline. Gisteren vonden we spanning en sensatie op het water, vandaag zoeken we het hogerop, high in the sky: we gaan paragliden! De take-off vindt plaats op 2200 meter hoogte, op de Mount Seven. Met een helm op mijn hoofd, vastgekentend aan Bruno, de instructeur, en het parachute-achtige zeil, probeer ik de instuctis uit alle macht in mijn hoofd te prenten. De opwinding stijgt, en in een flits vraag ik me af waarom mijn oude verzekeringsmaatschappij paragliden niet durfde te dekken. Gelukkig krijg ik niet lang de kans om hierover te piekeren. Kirsten rent voor mij uit en demonstreert de perfecte take-off. Aangespoord door de instructeur ren ik als tweede bergafwaarts. De wind trekt aan het zeil en houdt me tegen, ik trek en ren uit alle macht en word omringd een oorverdovende stilte. Ik houd mijn adem in en doe langzaam mijn ogen open: ik zweef, ik vlieg! Met gestrekte armen laat ik de lucht door mijn vingers glijden. Wanneer Bruno vraagt hoe het gaat, ontdek ik de werkelijke betekenis van het woord adembenemend:ik ben in de afgelopen halve minuut vergeten te ademen! Ver onder mij glijdt mijn schaduw als een zwarte halvemaan over de boomtoppen. Ik zweef gewichtloos tussen de bergtoppen en daal langzaam naar de vallei. Bruno laat me de handlussen waarmee hij stuurt overnemen, ik stuur naar Kirsten en haar instructeur. Haar glimlach is van veraf al zichtbaar!

Plotseling vraagt Bruno of ik een sterke maag heb en er klaar voor ben. Mijn half-vragende 'yes' vat hij op als een bevestiging: hij neemt de stuurlussen over en laat me ervaren wat hij met zijn vraag bedoelde. Met grote snelheid kantelen we en maken scherpe bochten terwijl we horizontaal rondsuizen. Wat een sensatie! Terwijl mijn hoofd nog rond lijkt te tollen zweven we even later weer kalm verder over een kristalblauw meer. Het landingsveld is in zicht, teleurgelsteld vraag ik Bruno of we niet nog een paar dagen in de lucht kunnen blijven. Helaas is de paraglide-tijd beperkt, de zwaartekracht trekt me onverbiddelijk naar de grond. Na een zachte landing sta ik even later met zware benen weer op de Canadese grond. Kirsten en ik zij het erover eens dat dit een onvergetelijke ervaring was. We beginnen te vrezen voor een adrenaline-verslaving!

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer