Hey baby, don't let the free birds fly!

16/08/2008 Vancouver

'Shop tilll we drop', is het motto van onze allerlaatste dag in Vancouver. Gedurende onze hele trip door Canada hebben we ons belachelijk goed beheerst wat betreft het kopen van leuke dingen, ter beschermingen van onze rug en portemonee. De Commercial Drive, een straat waar we eerder deze week ook waren, is gezien het hoge aantal 'maffe winkeltjes' voor ons the place to be. Ook bezoeken we voor de laatste keer de Safeway, de Noord Amerikaanse grote broer van de Albert Heijn. We hebben als trouwe leden zelfs een Safeway Card, wat ons bij iedere afrekening onvermijdelijk de eeuwige 'spaart u ook airmiles'-vraag opleverde. We lachen wederom om de hilarishe afmetingen van de talloze Jumbo-verpakkingen en kopen als souvenir een zak miniwortels, waar we de afgelopen weken onderweg vele kilo's van hebben weggeknaagd.

Aangezien we onze laatste avond in Vancouver en van onze reis uiteraard wel in stijl door willen brengen (en wel in Canadese stijl), besluiten we advies te vragen aan een local. Helaas blijkt Vancouver geen locals te kennen, maar de tips de baliemedewerker van het hostel zijn er niet minder waardevol door. Wanneer we hem om een typisch Canadees restaurant vragen, raad hij ons een Irish Pub aan. In een flits schiet mij een tv-quiz te binnen waarbij werd gevraagd een typisch Nederlands gerecht te noemen. 'Shoarma', antwoordde de Hollandse deelnemer zelfverzekerd. Een Irish Pub dus. Natuurlijk, dat we daar zelf niet aan gedacht hebben...

De Canadese touch van de pub is terug te vinden in de eigenaars en het personeel: ze zijn allen afkomstig uit Newfoundland, het uiterste oosten van Canada. De 'Newfies', zoals de inwoners van deze streek liefkozend worden genoemd, staan bekend om hun uitzonderlijke vriendelijkheid en vrolijkheid. Daar gaan we voor, aangezien we vanavond liever van een gezellig dan een driesterrendiner willen genieten. Het genot dreigt echter te stranden in frustratie wanneer bij binnenkomst om onze legitimatie wordt gevraagd: we hadden even niet stilgestaan bij het feit dat British Columbia, de staat waar we ons bevinden, een minimumleeftijd van 19 jaar stelt voor alcoholgebruik. We overhandigen met zwetende handen de paspoorten, het hart klopt ons in de keel: Kirsten is in december 1989 geboren, als alleen naar het geboortejaar wordt gekeken zitten we goed... De man knikt en geeft ons met een glimlach de paspoorten terug. Trillend lopen we door en voelen de opwinding van vijftienjarigen die voor het eerst stiekem een biertje kopen.

We nemen plaats aan een van de brute houten tafels en worden begroet door een (inderdaad) bijzonder joviale en behulpzame Newfie. Onder het genot van fish&chips, de grootste en lekkerste portie nacho's die we ooit hebben gegeten en Canadees bier genieten we van de live band, met  Irish folk/country/keltische meezingmuziek. En meezingen doen we! ''Hey baby, don't let the free birs fly'', schallen we mee. De clou van het betreffende lied ontgaat ons, de clou van de avond is ons duidelijk: we zijn gelukkig!

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer