hartverwarming en watervallen

18 juli 2008, Toronto

Jetlag? Wij? Nog steeds?Ja dus, zij het een light-versie van de jetlag. Aangezien ik om 5.00 's ochtends het idee heb dat ik de dag al heb stukgeslapen, besluit ik maar om samen met de huismussen van Toronto op te staan. Wanneer ook Kirsten, Abnir en Ileine (onze vliegtuig-vrienden) klaar zijn voor het ontbijt, bespreken we onze plannen. Aangezien we geen speciale plannen hebben en het schitterend weer is, besluiten we om dan maar samen geen plan te hebben, om gewoon lekker langs het Ontario-meer, waar Toronto aan grenst, te slenteren. We lunchen in een Thais restaurantje, dat met veel enthousiasme is opgeleukt met vrolijk gekleurd plastic natuurschoon. Doordat onze Nederlandse magen tegen lunchtijd eigenlijk ong niet opgewassen zijn tegen een volledige warme maaltijd, vraagt de Vietnamese eigenaar, glimlachend zoals alleen Aziaten kunnen glimlachen, of we de resten mee naar huis willen nemen. Verbaasd en lichtelijk onbegrijpend kijken we hem aan, we slaan het aanbod af. Later beseffen we dat dit in Canada waarschijnlijk doornormaal is, dat het hoort bij de Amerikaanse 'doggybag-gewoonte'. Een gewoonte die natuurlijk ook in Europa eigenlijk heel gewoon zou moeten zijn, gezien de gigantische hoeveelheid voedsel die in restaurants verspild wordt.

Het heerlijke rondslenterweer (+/- 27 graden Celsius, zonnig, koel briesje) zorgt voor een ontspannen middag  downton Toronto.

We sluiten de zwoele zomeravond in de binnentuin van het hostel af met een nieuwe 'mixed-drink' (simpele cocktail), ter verhoging van het vakantiegevoel en vakantiebudget (een biertje is duurder). We ontmoeten weer veel nieuwe mensen, iedereen is ontzettend open en nieuwsgierig naar elkaar. De standaard openingszin in het hostel is dan ook: 'Hi, how are you doing, where do you guys (?) come from?' Wanneer wij vervolgens onze Amsterdamse afkomst verraden, volgt de onvermijdelijke en schijnbaar universele reactie: een met heftig knikken begeleid 'Aaaaaah, Amsterdam!'.... Gewoonlijk volgt er dan een veelbetekenende stilte, ingevuld door een begrijpende, samenzweerdeerige en lichtelijk achterdochtige blik. Je bent ontmaskerd: drugs gebruiken, of  in ieder geval blowen, doen Amsterdammers immers de hele dag door, dat weet iedereen. Het feit dat wij ons (voor ons gevoel) nog redelijk nuchter  gedragen, maakt ons alleen nog maar verdachter. Misschien met de gedachte dat we zo stoned zij dat we het effect niet eens meer merken. De bierreclame voor het witbiermerk 'Amsterdam' die aan de muur hangt (It wouldn't be the first time someone paid for a blonde from Amsterdam), maakt het beeld dat men van Amsterdam heeft compleet. Wanneer het AMSTERDAM-label ennmaal van ons voorhoofd is geveegd, maken we kennis met een grote en bonte verzameling medereizigers. Alle afkomsten, leeftijden, persoonlijkheden, interesses en bestemmingen lijken vertegenwoordigd. Het gemeenschappelijke kenmerk is de behoefte aan reizen en een open geest.

Na een warm bad van menselijkheid duiken we ons bed in, om alvast te dromen over onze trip van morgen, naar de Niagara watervallen.

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer