Cherio!

14 juli 2008

Amsterdam, 8.30 uur

'Ik ruim nooit meer iets op, ik raak alleen maar alles kwijt!' Bij Kirsten thuis zorgen de laatste onvindbare in te pakken items voor de onvermijdelijke last minute-stress. Wanneer we even later op de klok kijken, zien we dat we nog tijd over hebben. Dat kan natuurlijk niet. Wat is er mis, wat zijn we vergeten? De murw-gecheckte checklist wordt nogmaals geraadpleegd, net zolang tot het angstaanjagende feit eindelijk tot ons doordringt: we zijn er echt helemaal klaar voor, de reis kan echt beginnen! Kirsten houdt gelukkig het hoofd koel en merkt bij het wegrijden op dat de voordeur nog openstaat. De klassieke vakantie vertrekvragen zijn niet voor niets klassiek geworden: 'Schat, heb jij de voordeur dichtgedaan? 'Nee, dat zou jij toch doen?' Is het gas uitgedraaid? Zijn de lichten uit? Wie zorgt er eigenlijk voor de cavia?' Zucht... We kunnen gaan.

Na een allerlaatste liefdevolle wurggreep tussen Kisrten en Jordy scheuren de twee geliefden zich op Schiphol voor de komende 36 dagen even los.

Om ons alvast een extra vrolijke vakantiestemming te bezorgen, heeft Schiphol ter vermaak bij de paspoortcontrole twee Hollandsch zingende zomerDJ's ingeschakeld, in bijzonder charmante zonnige witte glitterpakken gehuld. We worden inderdaad erg vrolijk van ze! >.<

London, 12.10

Na een voorspoedige vlucht een uur terug de tijd in naar Londen Heathrow, ons overstapstation, hebben we vijf en een half uur de tijd om de nieuwe gate te vinden. We hebben goede hoop, dit moet ons gaan lukken. Het lukt nog net, we hebben nog zo'n vijf uur en een kwartier over om ons te vermaken. Helaas zonder Dj's in glitterpakken.

Ons wachten wordt beloond. Wanneer we plaats kunnen nemen in het vliegtuig naar Totonto, blijf ik even ogenknipperend naar adem happen:het vliegtuig is van een werkelijk verbijsterende omvang. Er is bij de tickets geen plaategrond geleverd, maar gelukkig wijst de 'extremely friendly, highly trained and professional cabin-crew' (aldus British Airways) ons de weg. Voor mijn gevoel begint de echte reis eigenlijk bij het opstijgen van dit monster. Voor filmvermaak wordt gelukkig gezorgd, zij het in lichtelijk benauwde positie. Claustofobie is hier niet gewenst. Met 1.60 is een opgevouwen positie voor mij gelukkig nog een optie, het wordt Kirsten behoorlijk lastig gemaakt door de voor haar zittende passagier. Ondanks vriendelijk verzoek om 5 centimeter knieruimte krijgt ze de nijdige opmerking dat ze ' zeker niet gewend is om te vliegen'. Zucht, nog maar zeven uur en twintig minuten te gaan...

Om 17.00 uur lokale tijd suizen we met een snelheid van 986 km/u op bijna 12000 meter hoogte onder Groenland langs. De ijstkristallen staan op de ramen, het schijnt buiten -63 graden Celsius te zijn. Nog maar 3000 km te gaan, maar ik blijf me vergapen aan de sneeuvlakte-achtige bovenkant van het wolkendek. Voortdurend bekruipt me het gevoel dat ik wou dat ik er overheen kon lopen. Maar laat ik dat maar niet proberen. Eerst de Rocky mountains maar beklimmen. Boven het Appalache gebergte breekt plotseling het wolkendek open, om plaats te maken voor een werkelijk adembenemend schouwspel, al is het waarschijnlijk nog maar een voorpoefje voor de rest van de reis. De schoonheid ervan valt niet in woorden noch foto's te vatten. Als ik toch een poging doe: De rossige gloed van de laagstaande zon schijnt langs een fluweelzachte wolkenflard op een zilveren netwerk van kronkelende rivieren en meren, waartussen de bomen op de bergen in vele tinten groen oplichten. Ik vrees dat ik het alleen zo kan omschrijven. Mooier kan ik het niet maken, misschien wel voorstelbaarder.

Toronto, 20.30

Na een geruststellende mededeling van de piloot dat een veilige landing er waarschijnlijk wel in zit( we kwamen toch met een behoorlijke klap op de grond maar dat terzijde), dalen we neer op de landingsbaan van Toronto airport. Eenmaal geland beginnen we aan de laatste etappe van onze reis, naar het hostel, samen met Helene en Abnir, twee nieuwe vrienden. Onze lichamen vertellen ons dat we al bijna twee keer de klok rond wakker zijn, we beginnen toch wel erg sterk te verlangen naar een bed. Om toch nog even de eerste Canada-sfeer  te proeven drinken we nog een laatste drankje in de bar van het hostel. Een 'mixed drink, as Canadian as you can get us, please'. Het wordt whisky met Canadese Ginger Ale. Het smaakt nog lekker ook. Om middernacht, 6.00 uur 's ochtend aan het thuisfront, hebben we de smaak te pakken. Cherio!

Last pictures

Blijf op hoogte!

Want to receive an email when a new travel story is added? Signup for the mailinglist

Other travelstories

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer